W tym filmie nie ma Boga - "Zakonnica"

Tygodnie mijają, na blogu pustka, a w między czasie pojawiła się okazja, aby obejrzeć najnowszy horror w kinie. Oczywiście chodzi mi o Zakonnicę (The Nun), która miała swoją premierę 7 września 2018 r. w Polsce. Jeżeli jeszcze nie widzieliście filmu, jeżeli jeszcze się zastanawiacie czy jest wart waszego czasu, zapraszam do lektury, a muszę przyznać, że jest o czym pomówić!

(https://geektyrant.com/)

"Najmroczniejszy rozdział napisano tutaj"

Tak głosi odważnie zwiastun filmu. Cóż, osobiście, niezaprzeczalnie muszę się z tym zgodzić, bo klimat tego dzieła jest tak ciężki, tak gęsty, że w każdej minucie seansu czułam jak ogromne, tłuste krople mroku i strachu, spadają na moje biedne czoło, po czym spływają po całym ciele aż do stóp. Próżno szukać choć odrobiny światła, nawet wśród ciepłego blasku pochodni oraz świec. Próżno szukać chociaż chwili wytchnienia od muzyki opętanych, nienastrojonych skrzypiec. Ciężko, no ciężko jest i widzom, i bohaterom tej "Zakonnicy". Sorry, taki mamy klimat! Reżyser dotrzymał obietnicy, tworząc spójny obraz wydarzeń, osadzonych w latach 50-tych, na rumuńskiej prowincji. Straszne, a zarazem piękne otoczenie "cieszy oczy". 

(https://www.kino.de/)

Gdzie jest krzyż?

WSZĘDZIE. Krzyż jest jedynym ratunkiem, krzyż jest jedyną nadzieją na przetrwanie w tym okrutnym miejscu. Krzyż jest tu kluczem, krzyż jest tu drzwiami, symbolem odwiecznej walki dobra ze złem, niezniszczalnej ochrony przeciw wszelkiemu złu. 

Symbolizm w tym filmie stanowi prawie najważniejszą rolę. Możemy w nim znaleźć wiele przemyślanych, pięknych (nie wiem czemu, ale tylko to określenie przychodzi mi do głowy) scen. Zaczynając od już wcześniej wspomnianego motywu krzyża, który ciągle zmienia się, przeistacza, a kończąc na prostym kontraście czerni i bieli, symbolizującym odwieczną walkę jasności z mrokiem.

Najważniejsza jednak okazała się nudna klasyka, czyli stosowanie jump scare'ów na każdym kroku. Być może chciano wykorzystać coś "bezpiecznego", co na pewno wypali, ale czy było warto? "Straszaki" na każdym kroku, potrafią przyprawiać o ból głowy, a wyżej opisany klimat oraz sceneria aż prosi się o zaserwowanie czegoś innego, czegoś kreatywnego. Przecież (z tego co pamiętam) w obu częściach Obecności, czy Annabelle dało się to dobrze zbalansować. 

(https://allhorror.com/)

Bezpieczne miejsce nie istnieje

Jeżeli myślicie, że za drzwiami klasztoru czy kościoła nic wam nie grozi, to jesteście niestety w błędzie. Dla zła nie ma żadnych granic, nie ma miejsc zakazanych. Dopadnie was wszędzie, jeżeli tylko zwątpicie w dobro i stracicie wiarę (a zło zawsze będzie dążyło do tego, aby tak właśnie się stało). Główni bohaterowie przeżywają to na własnej skórze, jednak mimo przeciwności losu, braku jakiegokolwiek azylu podejmują walkę. Poświęcając się, wiedząc, że to jedyne słuszne wyjście, protagoniści stają oko w oko z demonem, który drwi z nich na każdym kroku i przez którego nie trudno odrzucić wszystko, w co wcześniej się wierzyło. 

(https://geektyrant.com/)

Jak ja to przeżyłam?

Czy wyobrażacie sobie coś straszniejszego niż horror z niemieckim dubbingiem? Tak, jako że na razie stacjonuję w Aachen, trudno mi będzie obejrzeć coś w kinie z oryginalnym dźwiękiem i napisami. Traktuję to jednak, jako "doszkalanie języka". Fabuła na szczęście była na tyle prosta, że całość ogólnie była dla mnie zrozumiała. Nie ukrywajmy tego, ale ten film to obraz, obraz jest tu najważniejszy, straszaki i jeszcze więcej straszaków. Pod koniec filmu miałam naprawdę dość, po seansie czułam się powiedzmy jak po intensywnym spacerze. 

Niestety film, nie ma za dużo pozytywnych recenzji. Dzięki dosyć sporej reklamie, dużo ludzi spodziewało się czegoś WOW, a jak się okazało, producenci nie zaskoczyli nikogo kreatywnością i pomysłowością. 

Mimo wszystko, szczerze z ręką na sercu film mi się podobał. Jeżeli jesteście fanami "Obecności" czy "Annabelle" powinniście go obejrzeć, a czy wolicie na dużym ekranie, czy na prywatnym laptopie to już indywidualny wybór. 

Oczywiście twórcy dzieła otworzyli sobie furtkę na zrobienie części drugiej, czy się jednak zdecydują? Obecność ma dwa filmy, jest też potwierdzone info, że niedługo możemy się spodziewać Annabelle 3. Mam cichą nadzieję, że z tego też wycisną coś więcej, bo z tej mąki może wyjść całkiem dobry chleb! (oby tylko nie zapomnieć o szczypcie pomysłowości).

(https://www.hindustantimes.com/)

Czy znacie Slendermana?

Ostatnia wizyta w kinie skłoniła mnie do napisania nowej recenzji, tym razem filmowej. Nie spodziewajcie się jednak typowego jak dla takich postów opisu filmu, czy opinii własnej, bo takie dzieło (do którego będę miała sentyment przez wiele lat, jak nie nawet do końca życia) zasługuje na coś innego oraz oryginalnego. Zobaczycie też, że Twór w reżyserii Sylviana White sam w sobie różni się od współczesnych horrorów, a źródłem jego fabuły jest intrygująca legenda z internetu. 

Slender man

To właśnie on będzie dzisiejszą gwiazdą recenzji. Również taki tytuł nosi horror, który miałam okazję obejrzeć w poniedziałek, w tym tygodniu. Dacie wiarę, że czekałam na ten film 8 lat? Zapytacie pewnie jak to możliwe? Chętnie wam odpowiem, ale żeby wszystko miało ręce i nogi, zacznijmy od początku. Kim lub czym jest Slender?

(https://www.spidersweb.pl/)

W późnych latach 80-tych XX wieku, w pewnym amerykańskim miasteczku, a także okolicach zaczęły znikać dzieci oraz nastolatki, pojedynczo, ale też całymi grupami. Nikt nie potrafił wyjaśnić tego koszmaru, policja była bezradna, gdyż na miejscach zdarzenia nigdy nie pozostawiono żadnych śladów ani poszlak. A jednak... 

Zwyczajny dzień w szkole, grupa młodzieży udaje się wraz z opiekunami na wycieczkę nieopodal lasu, który okala miasteczko. Niewinne przedsięwzięcie zamienia się w tragedię, gdy parę dzieci przepada bez śladu, nie wiadomo kiedy (prawdopodobnie odłączyły się od głównej grupy). Wezwani funkcjonariusze oraz opiekuni przeszukują najbliższe tereny, w tym las, jednak bezskutecznie. Historia się powtarza - brak śladów, dzieciaki przepadają jakby wyparowały. Po jakimś czasie od koszmarnego zajścia, jeden z opiekunów, który też wykonywał zdjęcia, przekazuje swoją fotografię zrobioną podczas felernej wycieczki, dla odpowiednich służb. Wszyscy są w szoku. Na zdjęciu oprócz idącej przed siebie młodzieży, w śród drzew widać jeszcze kogoś... Mężczyzna, nadnaturalnie wysoki oraz chudy. Jest ubrany w czarny garnitur, który zlewa się z czernią drzew na starej fotografii. Najbardziej jednak szokujące jest to, że postać nie ma zupełnie twarzy. Nie można dostrzec żadnego jej wyrazu, czy jakiegokolwiek jej elementu anatomicznego. 

W panice i przerażeniu, ludzie zaczęli odnajdywać również na innych, ostatnich zdjęciach swoich pociech tego samego mężczyznę. Zawsze skryty w cieniu, obok drzew, na placach zabaw, niedaleko szkół oraz przedszkoli. Informacje i plotki zaczynają krążyć wśród mieszkańców, a tajemniczą postać nazwano Slendermanem lub Slenderem (przez jego nienaturalnie rozciągniętą sylwetkę). 

Mówi się, że jeżeli go widzisz, to znaczy, że poluje na Ciebie. Na początku rozpoznawały go tylko dzieci, ale potem dorośli również zaczęli go dostrzegać wśród drzew, w pobliskim lesie. Jego ofiary przed zniknięciem śnią o nim w swych koszmarach oraz pogarsza się ich stan psychiczny. Oprócz tego, nasz jegomość zostawia w pobliżu kartki z tajemniczymi rysunkami...

Czy jakoś tak to leciało... No bo rzecz jasna to tylko i wyłącznie fikcyjna opowieść, tak zwana creepypasta. Pierwszy raz historyjka ta została upubliczniona na forum SomethingAwful. Oprócz tego jej autor, aby dodać nutę autentyczności, przygotował przerobione zdjęcia, które dodałam poniżej (dwie pierwsze). 

Czy jesteście wstanie odnaleźć Slendera? Sprawdźcie.

(http://pl.creepypasta.wikia.com/wiki/Slenderman)

(http://pl.creepypasta.wikia.com/wiki/Slenderman)

Po niedługim czasie Slenderman stał się "gwiazdą internetu". Nie dość, że był jedną z popularniejszych, fikcyjnych postaci na przeróżnych forach, a jego historia stawała się coraz głośniejsza, to w 2012 roku powstała o nim pierwsza gra komputerowa. Tytuł Slender: The Eigth Pages, królował między innymi na Youtube, ponieważ każdy na swoim gamingowym kanale chciał pokazać filmik, jak przechodzi "najstraszniejszą grę horror" próbując nie umrzeć na zawał. 

Gdy spojrzymy na obrazek poniżej (screenshot z gry), nie wydaje się jednak, że to może być w ogóle przerażające. Grafika nie była mocną stroną tej skromnej produkcji, ale klimat, MUZYKA oraz nieprzewidywalność rozgrywki brały górę i każdy kto chociaż trochę się wczuł, mógł poczuć wiele, niezbyt przyjemnych emocji, a po wszystkim spędzał nieprzespaną noc, pilnując oraz nasłuchując, czy przypadkiem Slender nie puka do jego drzwi. Zaraz po pierwszym tworze, zaczął się wysyp kontynuacji, czy modyfikacji gry. Slenderman straszył nie tylko w lesie, ale też w hospicjum, szpitalu, więzieniu, labiryncie, szkole oraz starych domostwach. Wykorzystując popularność nadnaturalnie wysokiego mężczyzny, powstały również jawne inspiracje, między innymi takie jak "Slendytubbies" (Tak...takie teletubisie, tylko, że straszne). Bardziej poważną, a przede wszystkim profesjonalniejszą grą o Slenderze była Slender: The Arrival, charakteryzowała się o wiele lepszą grafiką, ale też bardziej rozwiniętą fabułą. 

Jednak, czy starsza, czy nowsza gra, zawsze chodziło o to samo. Chodząc w mrokach nocy, z małą latarką, chodzimy po danym terenie i musimy znaleźć 8 kartek zostawionych przez Slendermana. Tylko w taki sposób uda nam się przeżyć. Zadanie na pozór łatwe, jednak sprawę utrudniał pojawiający się znikąd wysoki stwór, który potrafił zabić gracza w klika sekund. Jego obecnościom towarzyszyły zakłócenia pojawiające się na ekranie gry, gdy pojawiały się szare szumy...był blisko...

(http://slender-game.pl/)

Popularność gry postanowili w końcu wykorzystać filmowcy. Uwierzcie mi, od kiedy pierwszy raz usłyszałam o Slenderze, marzyłam, aby powstał na jego podstawie film! No i ten moment nastał w 2018 roku w sierpniu. Osobiście liczyłam na bardzo dużo od tej produkcji, chociaż wiedziałam, że może być kiepska...ale sentyment i miłość do Slendermana przyćmiła me oczy oraz racjonalne myślenie, a dzięki mojemu sentymentowi, w kinie oglądało mi się bardzo przyjemnie. 

Żeby nie było złudzeń: Film jako horror nie był zbyt straszny. Na próżno tu szukać nagłych, strasznych scen jakie fundują nam na przykład znakomite "Obecności", czy "Annabelle". Ta produkcja skupia się bardziej na pokazaniu psychozy jakiej doświadczają główni bohaterowie. To właśnie wyróżnia to dzieło od pozostałych. 

Jako "znawca" gier o Slenderze, dostrzegłam też w filmie wiele elementów z nimi związanych. Zaczynając od sceny z mrocznego lasu, gdzie aktorzy chodzą z dającymi słabe światło latarkami, obecnych karteczek z koszmarnymi rysunkami, aż po obraz starego, zniszczonego drzewa, które było jedną z lokacji w pierwszej grze. Końcowa scena, w której możemy podziwiać Slendera w całej jego krasie również bardzo mi się podobała, można powiedzieć, że satysfakcja 100%, dobry, poczciwy Slendy jakiego zapamiętałam. 

Jeśli chodzi o film, podsumowując: Moim zdaniem, większości wielbicielom horrorów może nie przypaść do gustu, ze względu na niższy "poziom strachu", jednak dla fanów gier, czy samej historii będzie oglądać się przyjemnie ze względu na odnajdywanie motywów i nawiązań zamieszczonych w produkcji.  Zaraz, zaraz...czy jedna z głównych aktorek nie wygląda jak dziewczyna z pierwszego zdjęcia z creepypasty? Ta w czarnych włosach, ciemnej bluzce i jasnych dzwonach, na wprost. Sprawdźcie ;)

(https://www.dreadcentral.com/)

Robiąc research o Slenderze w internecie, trafiłam też na ciekawy artykuł z antyradia, który miał miejsce po światowej premierze filmu. 

Faktycznie kiedy ogląda się zwiastun, a potem całość, można zauważyć, że kilka scen brakuje. Na początku myślałam, że reżyserowi po prostu nie spodobały się pewne fragmenty, więc je usunął z oficjalnej taśmy. Okazuje się jednak, że zgubione urywki były, uwaga, zbyt straszne! Zbyt straszne, to znaczy nieodpowiednie dla młodzieży. Wytwórcy chcieli dotrzeć do jak największej liczby odbiorców, dlatego musieli usunąć sceny nieodpowiednie dla młodszych widzów. Chcieli dobrze, no ale wyszło, jak wyszło. Film pierwotnie mógł być o wiele lepszy i straszniejszy, ale co zrobisz? Nic nie zrobisz... Prawdopodobnie reżyser musiał tak zrobić również ze względu na tragedię która miała miejsce w 2014 roku w Ameryce, jednak to już doczytacie sobie w tym artykule. 

Ten post jest i tak już wystarczająco długi...z resztą jak zwykle! Chyba już mnie znacie prawda? Osobiście zachęcam was do obejrzenia tego filmu, żebyście sami mogli ocenić. Szczerze muszę przyznać, że o ile w kinie podczas filmu się nie bałam, tak po powrocie do domu każdy cień w pokoju wyglądał jak Slender, a przy każdym niezidentyfikowanym dźwięku omal nie umierałam na zawał podejrzewając, że to już koniec i nigdy nie zagram na skrzypcach.

A czy wy znaliście Slendera? Czy może dopiero macie z nim do czynienia pierwszy raz? Napiszcie, czy graliście w gry :) Ja miałam swój krótki i straszny epizod razem z moją przyjaciółką Marzenką (pozdrawiam Cię ♥)

Do następnego! 👻

402 horrory, które postanowiłam obejrzeć

Pisałam post o czerwonym księżycu, którego można było oglądać 27 lipca, w piątek. Przez jednak bardzo niefortunny przypadek go usunęłam (nie pytajcie jak to zrobiłam) , a że byłam przy końcówce to za Chiny nie zmusilibyście mnie do pisania tego od nowa. 

Chciałam opisać mój drugi w życiu sabat - Lammas, który przyjmuje się na 1 sierpnia. Jednak i tutaj nie ma co się produkować, bo jak się okazało, z hucznego świętowania nic nie wyszło, a skończyło się na skromnym wieczorze wśród świec, kadzideł i kolorowych flamastrów, których zawsze używam do ozdabiania, gdy piszę w mojej księdze cieni. Jednak spokojnie, Lammas nie zając, pierwotnie obchodzi się go w dniu zbiorów, a te mogą występować różnie, dlatego dam sobie jeszcze szanse. 

Miałam odpoczywać i mieć na wszystko wywalone, a latam z kartonami jak głupia, wypakowuję, układam, wywalam stare rzeczy. Między jednym a drugim boxem gotuję obiady, wychodzę z psem, robię z ciocią treningi. Gdzie tu czas na słodkie lenistwo i nicnierobienie? 

Na szczęście podczas sprzątania w biurku, znalazłam kilka fajnych, starych rzeczy z moich jeszcze niedawnych, ale też i wczesno nastolatkowych czasów. Odkopałam między innymi moje stare rysunki oraz zapisane śmieszne cytaty mojego dawnego nauczyciela od matematyki, które notowałam na każdej lekcji (wszystko było wtedy ciekawsze niż nauka). Jednak do nabazgrania tego postu natchnęło mnie jeszcze coś innego, mianowicie sporządzona przeze mnie i przez moją przyjaciółkę lista horrorów, które chciałyśmy obejrzeć w liceum. 

Jak to wyglądało? Z zeszytu formatu B5 wyrwałyśmy podwójną kartkę, weszłyśmy na wszystkie filmowe strony jakie się dało i wchodząc na dział horrorów, czytałyśmy wszystkie opisy po kolei, wybierając te, które nas interesowały. Następnie wpisywałyśmy je na listę. Część z tych filmów udało nam się wspólnie obejrzeć. Zaznaczałyśmy takie na niebiesko, a obok tytułów stawiałyśmy minki (smutna, skrzywiona i wesoła) w zależności od tego jak nam się podobał. Czasem trafiały nam się super odkrycia, a czasem totalne gnioty. 

Jako że filmów na liście jest około 402 (bo to największy numerek, który udało mi się zobaczyć między tymi bazgrołami), dużo pozycji zostało jeszcze nie obejrzanych. Postanowiłam to nadrobić! Nic nie sprawia mi większej radości, niż włączenie sobie horrorka. Czy uda mi się zrealizować plan w jeden miesiąc? Zakładam, że nie, ale zawsze to jakiś pomysł na spędzenie leniwie dnia (czego bardzo, bardzo mi trzeba). 

Poniżej przedstawiam wam całą listę! Jeżeli się rozczytacie może wyłapiecie coś dla siebie? Nie skupiałyśmy się tylko na "amerykańskich" produkcjach. Widnieją również tutaj tytuły azjatyckie, bardziej egzotyczne, mało znane. Tak jak wcześniej mówiłam: wszystko co dało się znaleźć! 

Jeżeli widzieliście niektóre z tych filmów to koniecznie dajcie znać, czy wam się podobały! 

Myślę, że ta lista zapewni mi kilka postów na bloga, bo od czasu do czasu na pewno jakieś recenzje się pojawią, super hity lub super gnioty. Możecie zadecydować, które z nich mają się pojawić jako pierwsze ;). 

W przygotowaniach jest również nowy, bardziej konkretny post, w sam raz dla początkujących czarownic (jak ja). Do zobaczyska w następnym poście! ♥

Nietypowa lista filmów o czarownicach

Obowiązkiem każdej blogowej czarownicy jest sporządzenie listy jej ulubionych filmów o czarownicach lub filmów, w których króluje magia. 

Tak już po prostu jest, że czarownica musi oglądać filmy o czarownicach, przecież w ten sposób może się utożsamiać z głównymi bohaterami, przeżywać z nimi magiczne rozterki albo zwyczajnie umilić sobie czas w deszczowy dzień bądź markotny wieczór. 

Właśnie z tego powodu, chciałabym przedstawić wam swoją listę ulubionych filmów właśnie w tej tematyce, które moim, subiektywnym zdaniem powinniście obejrzeć. Będzie to lista dosyć nietypowa, dlaczego? 

W śród moich faworytów brakuje pewnych czarownych klasyków, które zawsze powtarzają się w tego typu listach. Może to wynikać z mojego gustu do gatunków filmowych, a muszę przyznać, że największą słabość mam do horrorów i opowieści z mrocznym klimatem. Od czasu do czasu jednak nie pogardzę też fajnym fantasy, czy komedią w upiornym klimacie. 

No to co? Przechodzimy do rzeczy!

CZAROWNICA BAJKA LUDOWA Z NOWEJ ANGLII (2015) psychologiczny, horror

(http://filmozercy.com/)

Przygotowując się do stworzenia tej listy, oglądałam wszystkie filmy, które znałam, na nowo. Odświeżałam pamięć, aby móc napisać o nich coś bardziej sensownego, niż krótkie i płytkie zarysy fabuły, czy po prostu to, że były "fajne". Szperając w necie napotykałam też dzieła, których wcześniej nie widziałam, a zachęcona opisem, również chciałam je zobaczyć. Jednym z tych filmów  był Czarownica - bajka ludowa z nowej Anglii. Muszę przyznać, że pozytywnie mnie zaskoczył. Spodziewałam się kolejnych straszaków, a dostałam mroczną, psychologiczną opowieść, nie tylko o tytułowej czarownicy, ale też relacjach rodzinnych, obłąkaniu i utracie zmysłów, o którą nie jest łatwo, gdy doświadczamy jakiejś tragedii. 

Nowa Anglia, rok 1630. Rodzina opuszcza dotychczasowe miejsce zamieszkania i postanawia zamieszkać w odosobnieniu, na skraju dzikiego lasu. Niestety, zaczynają ich dotykać niewyjaśnione tragedie: nagłe zaginięcie najmłodszego dziecka, niespotykanie szybkie gnicie i psucie plonów na ich skromnym polu. Rodzina pełna lęków, zaczyna obracać się przeciwko sobie, a wszystko za sprawą przeklętego lasu i jego mieszkanki. 

WIEDŹMA Z BLAIR 'BLAIR WITCH' horror

(http://thegirlsinthebackrow.com,https://www.oggieunaltropost.it, http://filmweb.pl)

Czas przedstawić (moim zdaniem) jednego z klasyków horroru. Myślę, że nie chodzi tutaj o konkretny film, ale bardziej o samą historię/legendę, która została przedstawiona. Seria Blair Witch, składająca się z trzech części, jest znana praktycznie każdemu - i miłośnikowi kina, i tym mniej zainteresowanym, ponieważ o owych produkcjach było swego czasu głośno. 

Wcześniej wspomniana legenda dotyczy czarownicy, która zamieszkiwała niegdyś lasy Black Hill, niedaleko miasteczka Burkittsville. Właśnie w tych okolicach miały dziać się dziwne, niewyjaśnione wydarzenia. Mieszkańcy miasteczka łączą postać czarownicy również z szaleńcem, który mieszkał w środku przeklętego lasu. Kierowany nieznanymi zamiarami (lub siłami) uprowadzał on dzieci i zabijał je w swoim domu. 

Historię tą postanowiła odkryć na nowo grupka składająca się z 3 studentów ze szkoły filmowej (Blair Witch project (1999)), którzy postanawiają nagrać film dokumentalny. Wybierają się do miasteczka Burkittsville, a następnie w głąb lasu Black Hill w poszukiwaniu jakichkolwiek śladów po czarownicy. Niestety, już po pierwszych kilkunastu godzinach swojej wyprawy gubią się, a wokół nich zaczynają dziać się dziwne rzeczy.


Na podstawie stworzonej przez nich dokumentacji, opiera się fabuła kolejnej części (Księga Cieni: Blair Witch 2 (2000)). Opublikowane kasety pierwszej ekspedycji osiągają niesamowity rozgłos, a do słynnej miejscowości z amatorskiego filmu zjeżdżają się niewiarygodne tłumy ciekawskich nastolatków i grup łowców zjawisk paranormalnych. Jedną z nich jest pięcioosobowa ekipa, szukająca wrażeń. Rozbijają obóz przy legendarnym domu mordercy, w środku lasu, gdzie czekają ich mocne wrażenia...

Ostatnią, jak na razie zamykającą serię częścią jest Blair Witch (2016). Moje przypuszczenia stąd, że reżyser kończąc film, wcale nie zamknął sobie furtki, aby powstała kolejna. Znów nawiązanie do części pierwszej, znów dobrze znany nam schemat (grupka znajomych udaje się do lasu...). Jako że horror jako gatunek zdążył się mocno rozwinąć od czasów powstania drugiej części, w filmie da się zobaczyć nowe motywy, interesujące ujęcia.

Jeżeli szukacie bardzo strasznego filmu, tutaj raczej się zawiedziecie. Ale trzeba wspomnieć, że seria fabularnie jak i technicznie jest bardzo ciekawa. Dacie wiarę, że pierwsza cześć wywołała wiele kontrowersji? Efekt "amatorskiej kamery" poddała wątpliwości wielu osobom, czy film to tylko fikcja, a może prawda? Twórcy fabuły okazali się mistrzami imersji i stworzyli filmową/internetową legendę, która przypomina mi dzisiejsze Creepypasty. 

BABA JAGA 'DON'T KNOCK TWICE' (2016) horror

(http://bloody-disgusting.com)

Lubię gdy zagraniczni producenci szperają w naszym ojczystym ogródku. A z resztą, nie dziwię się. W końcu polska, słowiańska kultura ma tyle wspaniałych straszydeł, a ile czarownic i wiedźm, tego nie da się zliczyć. Owszem, niewiele jest takich filmów, ale.... 

W tym przypadku inspiracją stała się nasza "dobra", stara Baba Jaga, u której przez dwukrotne zapukanie do drzwi jej upiornej chaty, można sobie nieźle naklepać biedy. Doskonale przekonała się o tym nastoletnia Chloe, jej przyjaciel Danny, a także mama głównej bohaterki - Jess. Po niewinnych wygłupach młodej dziewczyny i kolegi (zawsze tak to się zaczyna) przy starym, opuszczonym domu nieżyjącej Marii Aminov, która przezywana była przez dzieci czarownicą, ściągnęli na siebie śmiertelne niebezpieczeństwo. Czy uda im się zdjąć swoje przekleństwo? Musicie obejrzeć. 

Ja mogę wam tylko zdradzić, że w filmie pojawia się nawet trochę języka polskiego ;) A, no i teraz się dowiedziałam, że wiedźmę grał facet (Javier Botet) - a to Ci niespodzianka! Zaskakująca końcówka, polecam.

OSTATNI ŁOWCA CZAROWNIC (2015) fantasy, przygodowy

(https://www.cda.pl/video/20721633c)

Ludzie doczekali się czasów, w których mogą żyć z czarownicami i magami w zgodzie. Jednak nie zawsze tak było. Osiem wieków wstecz odważni śmiałkowie walczyli z królową czarownic (piękność na ilustracji powyżej), która chciała unicestwić całą rasę ludzką, zsyłając na nich zarazę. Mimo jej potężnej mocy, za pomocą ognia i żelaza, jednemu z odważnych żołnierzy udaje się ją powstrzymać. Niestety przed śmiercią, okrutna władczyni zdążyła rzucić na bohatera klątwę wiecznego życia w samotności. Zaraza minęła, a przeklęty wojownik na przestrzeni lat stał się łowcą czarownic. Dlaczego? Nie każdej czarownicy oraz magowi podobało się przestrzeganie zasad nowego świata. Mało tego, okazuje się, że niektórzy chcą wskrzesić pradawną moc wiedźmy i przywrócić stary porządek...

W roli głównej odważny i napakowany Vin Diesel. Pokaz alternatywnego świata, ze współczesnymi czarownicami i magią - jak dla mnie super. 

MROCZNE CIENIE (2012) horror, komedia

(http://characters.wikia.com/wiki/Angelique_Bouchard)

Tym razem obraz czarownicy zranionej, mściwej i piekielnie zazdrosnej. O kogo? O Barnabasa Collinsa, członka najbogatszej i najbardziej wpływowej rodziny z osiemnastowiecznego Liverpool'u, którego od najmłodszych lat pragnęła. Niestety, główny bohater nie potrafił odwzajemnić jej uczuć. Przesiąknięta nienawiścią wiedźma, korzystając ze swojej potężnej magii, zabija rodziców Barnabasa oraz jego ukochaną, zaś jego samego skazuje na wieczne cierpienie jako wampir uwięziony w trumnie pod ziemią. Po jednak 200 latach przeklęty wychodzi ze swojego więzienia dzięki szczęśliwemu przypadkowi i zamierza powrócić do zamku swojej rodziny, aby poznać ostatnich członów jego rodu oraz pomóc im przywrócić dawną świetność podupadłej firmy założonej dawno temu przez przodków. Wiedźmie jednak nie do końca się to podoba, postanawia zrobić wszystko by do tego nie dopuścić. 

Film w reżyserii Tima Burtona. Typowe, nietypowe dzieło, z przesłaniem i sensownym humorem. W roli głównej wystąpił sam Deep, więc ogląda się z przyjemnością!

MALEFICENT 'CZAROWNICA' (2014) fantasy, familijny

(http://collider.com/)

Tutaj trochę krócej. Niby podobny obraz czarownicy, jak w powyżej, można zobaczyć w filmie o Diabolinie - postaci znanej z baśni o Śpiącej Królewnie. Opowieść wszystkim dobrze znana, tym razem skupia się bardziej na przedstawieniu historii klasycznego, czarnego charakteru. Okazuje się jednak, że nie zawsze czarne jest czarnym. Film baśniowy, łagodny, łamiący "disney'owskie" stereotypy, tylko tyle rzec mogę. W roli głównej piękna Angelina Jolie. Z pewnością nada się na oglądanie w gronie rodzinnym :)

HOKUS POKUS (1993) Familijny, komedia

(https://d23.com/d23-event-recaps/hocus-pocus-recap/)

MU-SIA-ŁAM. Ten film to absolutny hit, który musi być w każdej topce filmów o czarownicach, nie zależnie od tego kto ma jaki gust i upodobania. Zaskoczeni? 

Historia opowiada o nastoletnim Maxie, który niedawno przeprowadził się z rodziną do nowego miasta - Salem. W noc halloweenową, podczas niewinnych wygłupów w opuszczonym muzeum czarownic, razem z 8-letnią siostrą Dani i swoją nową przyjaciółką Allison, przywrócili do życia trzy szalone, okrutne i trochę niesforne czarownice. Po ponad trzystu latach jak je stracono za uprawianie czarów, odrodzone na nowo, znów postanowiły zrobić rozróbę. Plan? Uprowadzić wszystkie dzieci z miasteczka, wyssać z nich energię życiową, aby na zawsze stać się piękne, młode i wszechmocne. Jednak czy to im się uda? Grupka młodzieży wraz z czarnym kotem Binxem, który był owocem niegdyś rzuconej klątwy przez 3 wiedźmy na niewinnego nastolatka ze wsi, robią wszystko aby im w tym przeszkodzić, szczególnie że czas mają tylko do świtu!

Opowieść przede wszystkim bawi oraz wciąga w niesamowitą przygodę. Obraz przerysowanych, baśniowych czarownic, które mimo iż odgrywają czarne charaktery, nie da się ich nie pokochać. Polecam na gorszy dzień!

(http://info.wyborcza.pl/)

Na pewno da się zauważyć, że we wszystkich wymienionych przeze mnie filmach, czarownice odgrywają raczej rolę tych fuj i tych ble. Jeśli chodzi o horrory to dosyć jasna sprawa - przecież coś nas straszyć musi. Co do pozostałych filmów: no cóż...zawsze było we mnie coś z zołzy, to też i zołzowate czarownice wybieram i lubię. Trzeba jednak przyznać, że czarne charaktery w opowieściach zawsze są ciekawiej przedstawiane. 

Jednak jeżeli twardo i wiernie trwacie po stronie dobra, z łatwością znajdziecie również filmy, które przedstawiają te miłe, mądre czarownice. Daleko szukać nie trzeba - dobrze znany Harry Potter, a oprócz niego wiele historii obyczajowych, dramatów, romansów, bajek...

Koniecznie wymieńcie  swoje ulubione filmy pod postem! Co sądzicie o tych, które wybrałam ja? Może coś was zainspiruje. Miłego oglądania! :)